A u nas się tak zdarza,
że kiedy kot w Ołtarzach
Zamiauczy;
Kiedy się drzwi otworzą,
Sąsiedzi pola orzą,
Gdy huczy wiatr w kominie,
Spod lodu Bug wypłynie,
Gdzieś znad łęgu, znad rzeki
wróżki głos słychać daleki.
( Wróżka na liściach pisze
a wiatr słowa kołysze).
Milki! -zawoła- Kochane!
Biegnijcie na polanę
tam gdzie grzybki w olszynie
w gąszczu pałac się kryje.
Biegnijcie na pokoje
Przyjmą was dwórki moje
I piękne stroje dadzą
Na bal was poprowadzą.
Ten bal! To będzie zabawa:
Najpierw wyrośnie trawa,
Z trawy łódkę spleciemy
I Bugiem popłyniemy– daleko...
Będziemy w piłkę grali,
Śmiali się, nurkowali.
Potem podadzą lody
(rzecz jasna wprost do wody).
A gdy jeść je będziemy
To nagle poczujemy
Jak marznie wokół woda,
Brązowieje przyroda...
Wtem przybywają wróżki.
Wkładają nam łyżwy na nóżki
I z szalikami na brodzie
Ślizgamy się – po lodzie.
A potem saneczkami
Kulig pędzi drogami.
* * *
A u nas tak się zdarza,
Że sobie wyobrażam
To co dawni malarze
składali na ołtarze.
Dlatego Milki moje
Przybądźcie na pokoje.
(Powiada mądra wróżka
Wsparta na swoich poduszkach).
Czeka tu tort bezowy,
Szampan dziecięcy – wiśniowy.
Pod choinką prezenty,
A i obrazek święty.
To wszystko jak z obrazka
Boście dziewczynki z miasta.
Więc wam się pewno zdaje,
Że różne są w świecie kraje.
W świecie są góry i lasy,
Wyspy słoneczne i klasy
Bardzo wysokiej hotele.
Jest nawet i takie ziele
( na wyspie Monte Christo)
co w złoto zamienia wszystko.
Dla Ciebie Emilko ten kwiatek,
Byś próżnych skarbów nie chciała.
A ty Kamilko , ty skarbie
Będziesz go tropić na skałach,
A gdy wyciągniesz poń ręce
Zobaczysz - więcej i więcej...
