Masyw Centralny

Ewie i Piotrowi Camière

Kiedy komunikacja 

Trwała długo

Przeżuwając wyobrażoną urazę 

Można  było

Penetrować włości

Bogu ducha winnego sąsiada

Potem 

Słać parlamentariuszy

Wywieszać raz białe, 

czasem czarne - gdy pomór

To znów pirackie flagi

Jak by to było 

Gdyby Helena z Menelaosem

Mogli porozumiewać się na Facebook-u ?

Parys założyłby fałszywy profil

Kirke by zwieść Odyseusza  

oznaczałaby mu się raz tu, raz tam 

Czy wojny trojańskiej można było uniknąć ?

Pewnie tak 

Pytanie za jaką cenę !

Poronione zostałyby

 jeszcze przed poczęciem  

Zarówno "Iliada" jak i "Odysseja",

O "Eneidzie" i setce naśladowców 

Nie zapominając... 

Nawet "Odprawa Posłów Greckich"

Nigdy by się nie narodziła !

I na co zdałyby się trudy 

Schliemanna ?

Co by poczęli

Biedni tureccy przewodnicy

Jaki byłby los TUI 

I innych przeważnie niemieckich 

biur podróży ?

Może więc nie należy przesadzać z tą komunikacją

Co nam z telefonów Obamy do Putina ?

Czyż nie lepiej zdać się na przypadek ?

Tezaurus komputerowy 

Przekręci słowa

Google coś w tłumaczeniu pomylą

Meil wyśle się w pół zdania  

Działa - zaczną 

działać

Ożywi się też 

Literatura

Raj bez Ewy

Po wygnaniu Ewy 

Pan Bóg poczuł się

jak w raju.

Węża też diabli wzięli 

Za morza, za lasy.

Przed nim długie cztery tysiące lat

Nawet pięć .

Aż pojawi się Anzelm

Będzie można 

Wywodzić  spór

O UNIWERSALIA.

Tymczasem Pan Bóg

Antropomorfizuje.

Sprowadza 

coś, 

ponad co nic większego nie może być pomyślane:

Do obrazu Ewy

I jabłka

I startej głowy węża.

Wici

W głuchej puszczy w siedliskach jest ziemia.

Rota strzelców -  powstańców wspomina.

Choć minęły cztery pokolenia.

Wciąż niepewna pora. Zła godzina.

Przy mogiłach, w pochodach, śpiewają.

Odtwarzają bitwy przegrywane.

Tęsknią, łkają - wnet się upijają.

Przed Urzędem Pracy stają ranem.

Granic strzegą w mundurach dziewczęta.

Krasne lica i serca otwarte.

Tu żołnierza nikt już nie pamięta.

Broń rdzewieje. Zdjęto nawet wartę.

Nie ma armii. Kraj oblega murem:

Ukrainiec, Litwin, Białorusin.

Gdzieś z oddali wzrok wytęża Turek.

Drzwi na ścieżaj. Dom najeźdźców kusi.

Płaszcz kazano ci zrzucić Konrada !

By Ojczyzną stał się Świat bez Boga .

To najgorsza literacka zdrada.

Koniec Polski i zwycięstwo pogan.

W głuchej puszczy - powstańców mogiły.

O pokoju wiecznym strumień szemrze.

Gdy już bronić domu  nie ma  siły.

Można  bawić się starym orężem.

27 kwietnia 2013 roku,

Na uroczysku Piereciosy przy mogile 32 powstańców, którzy zginęli 29 kwietnia 1863 roku w tzw. bitwie pod Waliłami. 

Była to jedna z największych bitew powstania styczniowego na Białostocczyźnie. Gródek w Puszczy Knyszńskiej

Fraszka na Domownice

Gai Kołodziej w odpowiedzi na pytanie: Mam [psa/kota/rybkę/itd.]...



Miałem dwa pudelki i domowego  kota. 

Domowe żony zabrały psa, porzuciły kota. 

Przeszła mi na domowników ochota.

Zmartwychwstanie czyli na końcu jest LITERATURA

 

Tak naprawdę szedł sam. Grzmiało. Była z nim Matka i Maria Magdalena. No i najmłodszy Jan.

Reszta towarzyszy rozpierzchła się ratując głowy. Ulitowała się dziewczyna, którą mijał. Weronika. Wytarła mu twarz. Ruszyli dalej. Każde w swoją stronę.
Wieść o śmierci Nazeryjczyka nie wywołała w mieście specjalnego poruszenia. 

Nie ogłaszali jej heroldowie głównego nurtu. 

Gdy lamentował, wzywał Ojca, co i raz ktoś go napominał: - Nie rozpaczaj tak. Nie jesteś jedyny.

Rzeczywiście wokół umierało wielu. Koło Niego dwu zmarło, tego samego dnia. Następnego ktoś wyskoczył z okna, innego żona zdradziła, ktoś z rozpaczy oszalał. Kogoś z chaty wygnano. Inny własne pozabijał dzieci.

Ot czasem ktoś przypomni - wiecie, że ukrzyżowany ten gadatliwy syn znanego Cieśli Józefa.

Szczerze mówiąc z tymi Palmami poprzedniej niedzieli to też przesada. Jakie tam tłumy. Ten i ów zapamiętał go znad jeziora. Przystojny był, uśmiechały się do niego dziewczyny.

Teraz już się nikt nie uśmiecha. Poza nim, który żyje marzeniem. Bo on tylko w siebie, w Ojca i w przyszłość świata wierzy.

Wie, że nieprędko, nie nazajutrz lecz kiedyś przypomni go Paweł. 

Wie że będzie potrzebny. Już słyszy te słowa, które anioł podyktuje Ewangelistom. 

Zrozumiał, że wolność, to zgoda na śmierć. To pogrzeb, to grób, pamięć o zmarłych czy ... zmarłym. Jego Wieczna Pamięć.

Wychował się w Egipcie. Rodzice o Piramidach opowiadali. 

Kamienie są najtwardsze lecz się kruszą. 
Przykazania mają być trwalsze od kamiennych mojżeszowych tablic.

Woła: Eli, Eli, lama sabachthani?

Głosi, bo wie, że od kamienia trwalsza jest pamięć. Pamięć to słowa.

Tak - Bóg jest słowem. 

- Na początku było słowo. Zapamiętaj to Janie. 

A jego przyszłość, ludzkości zbawienie, ZMARTWYCHWSTANIE - to ten pomnik trwalszy od spiżu.

Zakończenie ?  - Jak kto woli: zmyślenie, bajka, prawda lub ... LITERATURA.

Andrzej Tadeusz Kijowski

Pantofelek

Szafa już stoi. Drzwi wypadły.
Nie wiem czy sklei ktoś te wióry.
Zostały  dwa różowe kapcie
Na które popatruję z  góry.

Dwa pantofelki. Kopciuszkowe !
Świadectwo marzeń i kąpieli.
Pamięć Twej Zdrady pali głowę
Powiększa tłum nieprzyjacieli.

Dwa Pantofelki - jak dwa serca
W jeden się nóżka schowa zgrabna
Drugi podeszwą odwrócony
Na antypodach  - wpadnie w bagna.

Życie to bagno, ludzie żaby
Kumkają kiedy księżyc świeci.
A gdy się świt przeciąga krwawy
z moczar wyłażą wnet  poeci.

Poeta ? Cóż to za fenomen
Podobny trochę jest do kata
Piórem wywija niby łomem
I nie szanuje reguł świata.

Modlitwa Ojczysta

Ojcze mój, gdzieśkolwiek jest
Wierzę, że w niebie
Módl się za sierotami

Wyznawaj
We wrzącym kotle erotyki
Pamiętaj o Złym,
który wszystko zniszczył
On nigdy nie będzie zbawiony

Nie wybaczaj
Pisarzom

co podszywają się pod ciebie

Módl się po polsku
I nie czekaj tłumaczeń

Ojczyzno moja.
Bezgraniczna
od morza do morza

Zmów litanię !
Bez  litości

dla zdrajców
Szpicli, klakierów.

Wskaż drzwi kapłanom

- skoro  podszywają się pod Ciebie.

Przysięgaj na honor
I nie szczędź odznaczeń

Moja wiaro dziecinna
Przepędź aktorów z kościoła

Odmawiaj pacierz ojczysty.
Odmawiających współpracy.

Wygnaj wszystkich proroków.
I tych, którzy podszywają się pod ciebie

Podatek od deszczu - Ojczysty Staff

                                                                                    Marzenie Skrzypkowskiej

Ojczysty Staff


Będziemy jeszcze w Polsce czuć się jak u siebie.
Będziemy jeszcze złote zarabiać pieniądze.
I rodak, rodakowi pomoże w potrzebie.
Myśli staną się czyste, uczucia gorące.

Nie patrz na obcych banków świetliste neony.
Nie obawiaj się nędzy, nie drżyj przed eksmisją.
Zostały jeszcze lasy, pola, dzikie strony.
Tam się partie ukryją, strumienie wytrysną.

Mińmy zryte ogrody, fasady kamienic.
Sprzedane autostrady, drogowców w potrzebie.
Nie wyrzekaj, że sklep nasz przejął cudzoziemiec.
Będziemy jeszcze w Polsce czuć się jak u siebie.

Wokół pełno towarów, wystawy dostatnie.
W domach głód. W biurach wyzysk. Straszą świata końcem.
Od zdrowia, nawet deszczu - podatki są płatne.
Będziemy jeszcze złote zarabiać pieniądze.

Ty drżysz z gniewu, ja z żalu. Nikt nas nie utuli.
Ktoś czeka na dotacje, inny kredyt spłaca.
Dzieci twardnieją w znoju, rządzący nieczuli.
Wokół lęk, chciwość, zawiść - katorżnicza praca.

Ten płaci za naukę, temu wzięli rentę.
Tej wciskano łapówki, ów stracił posadę.
Kogoś łudzą pożyczką, pewnie na przynętę.
I kur pieje i słońce zza mgieł wstaje krwawe.

Las się budzi. Wilk wyje, płocha zmyka sarna.
Bydło pędzi do obór, zawieramy wrota.
Stanie w obronie granic Polska Solidarna.
Bóg, honor i ojczyzna. Nauka i cnota.

Przyjdą jeszcze dni ciężkie: zwycięstw i rozgromu.
Będą walczyć Polacy, kiedy kraj w potrzebie.
I wskażemy drzwi obcym. Nie oddamy domu !
Będziemy jeszcze w Polsce czuć się jak u siebie.

Elegia Polskich Zakątków

  Antoniemu Słonimskiemu na ręce Jego Sekretarza
4 lipca 2012 w 36 rocznicę śmierci Poety.



"Nie masz już, nie masz w Polsce" ojczystego chleba.
Próżno szukać masarni.  Francuska gorzałka.
W Kazanowie, w Zagórzu, w zaścianku Godlewa:
Obcy gust, pieśń z oddali, a rozmowa - miałka.
 
"Znikły resztki ostatnie", ludowe warsztaty.
Nie ma rodzimej książki, telewizja cudza.
Nawet Król polskiej prasy niegdyś tak bogaty.
Twierdzi,że koncentracja swobodę ukróca.

Świeci tu słońce jasne, jak rycerskie cnoty.
Rżą grottgerowskie konie, oczy dziewcząt płoną.
Już nie ma tych obrazów, przepadł  gdzieś róg złoty,
Rozpierzcha się po świecie emigrantów grono.

Nie ma już tych pisarzy, co "z dymem pożarów"
Chronili pamięć Polski "przez tak liczne wieki".
Zakładają jarmułki dla kilku dolarów.
Grzebią ojczystą mowę, wielbią świat daleki.

W Wiedniu, w Jałcie, w Brukseli:  po trzykroć zdradzony
Naród, kładzie się znowu na Europie cieniem.
Aż przypomną swój honor, sformują legiony,
"Krewni moi", co polskim złączeni marzeniem !




Ten wiersz to pastiche raczej, pisany z tamtej strony Polski. Nie mówię, że jedynej, bo każdy z nas inną w sobie nosi. A to, co wspólne to zapis literatury, jej ślad.
Ten ślad - ślad pana Antoniego łączy wielu i tych co nieśli Jego trumnę w Laskach i tych ci do dziś zachowali Jego wąskie krawaty.    
        Wiersz służy temu by spojrzeć z drugiej strony. Dlatego ja mój lament nad zaściankiem wznoszę z perspektywy "tego co o własnym kraju zapomina" a wiersz dedykuję tym, co spoglądając dziś na Polskę oczyma Europejczyka,  odczuwać powinni też tych , co wołają ku Warszawie "głosem zalanym łzami przez radio Paryż, radio Toulouse".

Chorał dla TV Trwam

I 

Za stu poległych - setny tysiąc,

Broni dziś Telewizji Trwam.

Kłamcy ! W twarz rzuca celebrytom

I "główny nurt" - wytycza sam.

W pochodzie starcy, młodzież, dzieci.

Wyzuci z pracy i blogerzy.

Polska rozsiana znów po świecie.

Choć Świat w nią głębiej od niej wierzy.

Ona bez rządu. Puste gmachy.

Tamten w Brukseli, ten na Krymie.

Prezydent gra w jałtańskie szachy.

Premier belgijskie piwo pije.

Już nie ma Polski. W telefonach,

W stoczniach, ani w zniemczonej miedzi.

Historia ze szkół wypędzona.

I pisarz też ... przekłady śledzi.

Ma Niemiec ß-sztrafy i ü-umlauty.

À-akcent graw Francuz i ç-sedi.

To tylko polski nie był warty

Klawiatur z narodowym ś...i !?

Kto żyw ten znów za morza pierzcha.

Zostają starcy i niemoty.

Tu czerń tubylcza tylko mieszka

W uprzęż kredytów skuta złotych.

Rozpierzchły Polki się po świecie:

Matki, dziewczęta i kochanki.

Nie chcą pozować już poecie.

Kolejnej nie przeżyją - branki.

II 

Łączniczka do Caracas umknie.

Odda w niewolę tylko ciało.

Angielski mało co rozumie,

Lecz w CNN o Polsce mało.

Siostra przy chorych w Winnipegu

Ma kanadyjski spokój, dom.

Na skrzydłach tęsknot, wraca w biegu

Do kraju tego skąd grzmi grom.

Panna porzuci swe Podlasie.

Skusi ją Niemiec, znęka szef.

Tu niech szaleją grypy ptasie, 

Podsłuch i donos budzą gniew.

Dama się skryje w Barcelonie.

Pójdzie na służbę Satelity.

Wśród oburzonych na Salonie.

Spisując Księgę Łże Elity.

Muza nie zaczaruje świata.

U książąt służy dziś w Paryżu,

A gdy tęsknota ją oplata,

Chińczyków wesprze - garstką ryżu.

Uczona w Andach z doktoratem.

W Alpach się kryje dyplomatka.

Wszystkie rozwódki, każda z gachem.

Era Wodnika - to pułapka.

III 

Spoglądam wstecz i widzę Rzymu

Rozwiązłość i etruskie uczty.

I wiem, że miejsce kobiet w domu.

Dla gwałcicieli pogrzeb huczny !

Romantyk w naród wierzył, w język.

Wyborcze dał kobiecie prawa.

Równość ogłosił, nawet więzy

Ludzkie od boskich wyżej stawiał.

Narody giną bez języka,

A tworzy je literatura.

Bez matek zaś ojczyzna znika

I tu poeta nic nie wskóra.

Ojczyzna moja to granice.

Kraj mego pola, mojej mowy.

Obrządek mój, oblubienice.

Zwyczaj rodzinny, ryt - domowy.

Mój rym ! Moja ojczysta stopa

Stąpa wytrwale w tym pochodzie.

A z nami, widzi to Europa,

Maryja matka - w szczerym złocie.

Królowo Polski ! Panno Święta !

Zawróć je z marnotrawnej drogi.

Obmyj je Wisło, nie pamiętaj,

Że cudze wycierały progi.

Era Wodnika. Świat bez wojen.

I koniec męskiej dominacji.

A myśmy nałożyli zbroję.

Trwamy ! W obronie polskich racji.

Rue Casimire Delavigne

Maciejowi Niemcowi

Ad Memoriam

Pamiętasz nasze ostatnie spotkanie

Na Krakowskim.

Przy mądrym profesorze - spoglądałeś z pobłażaniem

Na moje książki

To Ty nauczyłeś mnie w Paryżu, 

że kobiet nie postrzega się oczami,

Raczej wątpiami:

- Uważaj, mówiłeś na Lourmel,

- Czy coś Cię w dołku ssie.

Nie przegap !

Za chwilę będziesz z nią w Raju.

Świtem rzecz jasna - na dnie.

Wyznałem Ci nasze pożądania,

A ty posiałeś je w Drodze.

Gdzieś między polską Księgarnią, Odeonem, 

A Rue Casimire Delavigne.

Nie wiń ich Maćku - Płyń !

Marzenie

Modliłem się o łatwą śmierć

A ona lekko przyjść nie chciała

Wisła i most jak w niebo żerdź

Rozgrzany beton, drżenie ciała.

Spoglądam na ten praski brzeg

Wzrokiem powstańca: Miasto płonie,

Z popiołów skwierczy duchów śmiech,

Nie ma już nas po żadnej stronie

Nie ma języka, nie ma słów

I nie ma też do życia środków.

Pomiędzy ludzi wdarł się rów

I tętni grad gubionych podków.

Modliłem się o trudny los

A on oddala się od brzegu.

Z rafą ominął się o włos

I nie zamierza ustać w biegu.

Ten nadwiślański spacer długi:

Z ojcem brodziłem po piasku.

Kamyk na wodzie znaczył smugi.

Kaczki puszczane o brzasku.

O marzeń śmierć modlę się w głos

Ostatniej nadziei odejście.

To mi Marzenę zsyła los

Z podkową złotą - na szczęście.

Kilka słów o strachu Antoniego Pawlaka

"Co nas naprawdę dzieli to różnica strachu
mój strach jest małym strachem"

Lecz pozostał mi wierny

"Jest realny jak"
odłączony prąd
odmowa akceptacji transakcji
brak potwierdzenia otrzymania e-melia
z kolejną aplikacją o pracę
nakaz komorniczy i eksmisyjny wyrok
brak zapłaty za artykuł czy film albo książkę
lęk, że może niedługo nie będzie można ich znaleźć
nawet w internecie

Twój strach
zdradził Cię
ponoć

- Glossa do notki Antoniego Pawlaka - 2011 pt. "Dyrdymały"

"Na forach internetowych kazdy może wypisywać dowolne dyrdymały. I wypisuje. Coraz częściej natrafiam tam na wątek dyktatury PO. Na stwierdzenia, że dyktatura PO jest większa, niż dyktatura w PRL. Czytam i niedowierzam. Odgrzebuję lata, które tak doskonale pamiętam. Lata siedemdziesiąte, osiemdziesiąte. Odgrzebuję moje ówczesne nastroje, obawy i lęki.
I dziwię się. I tym , którzy tego typu refleksje wypisują, chciałbym powiedzieć;
Dziś nie obawiam się, że o szóstej rano zapukają do drzwi, zrobią rewizję i zamkną na 48 godzin, Dziś, wychodząc z domu, nie boję się, że wrócę po trzech miesiącach aresztu, Dziś nie boję się, że po wysłaniu do jakiegoś pisma mojego wiersza, felietonu, czy artykułu, dostanę list z krótkim komunikatem – „przepraszamy, ale cenzura zdjęła, Pan rozumie”, Dziś, idąc nocą przez śpiące miasto, na widok patrolu policji nie boję się, że mogą podejść i spałować, Dziś wielu moich znajomych robi zawodowe kariery nie należąc do żadnej partii,

I tak dalej"

Przypomnijmy, że w Stanie Wojennym ukazał się w podziemnym wydawnictwie tom wierszy Antoniego Pawlaka z lat 1983 - 1985. Oto tytułowy utwór:

"KILKA SŁÓW O STRACHU
ja pochylony nad talerzem ruskich pierogów pozdrawiam ciebie jedzącego ostrygi
i wiesz dobrze że nie chodzi o różnicę kultur ani o różnicę kuchni bowiem jedyne
co nas naprawdę dzieli to różnica strachu mój strach jest małym strachem
jest realny jak echo nocnych kroków dzwonek u drzwi ma kształt pałki lub łomu mój strach skazuje mnie na obracanie się w kręgu rzeczy małych i prymitywnych twój strach to metafizyka wielka tajemnica w której mieści się Bóg koniec świata
i twoja śmierć
być może zabrzmi to głupio ale czasami naprawdę chciałbym umieć bać się jak ty "

Cóż dodać ? Po 1989 Antoni Pawlak pracował wiele lat w "Gazecie Wyborczej". Potem wrócił na Wybrzeże. Od kilku lat jest rzecznikiem prasowym Prezydenta Gdańska. 
Obawiam się, że ma się PO-ważniejsze lęki, gdy trzeba zachwalać gorzkie Owoce polskiego Morza.

utworzona przez użytkownika Andrzej Tadeusz Kijowski w dniu 28 kwietnia 2011 o 01:58 ·

Elegia dla Marka Rosiaka

Bronisławowi Wildsteinowi

To jest wiersz spod krzyża do tych osób,

Które zła się boją, nie chcą wierzyć.

To ostatni rozpaczliwy sposób

By się przez tę waszą drwinę przebić. 

Wy szepczecie: ciszej nad Rosiakiem.

Chcecie cieszyć się swobód dostatkiem.

On był wszakże gorejącym krzakiem.

Zginął, poległ z nienawiści bratniej !

Przyzywacie heroiczne czasy.

Dzwonki do drzwi, zabrane paszporty.

Kiedy trzeba wspomnicie Pyjasa.

Śmierć Przemyka. Zbuntowane porty.

Nie ma portów i stocznie sprzedane.

Rząd zaciera ślady po zamachu.

Gdzie zostało zabitych nad ranem.

Stu naiwnych, prawdziwych Polaków.

Nie ma pracy! Od lat, od miesięcy.

Wolno mówić, można emigrować.

Pod krzyżami krzyczą ludzie – z nędzy.

Gdzie się chcecie przed ich skargą schować ?

Rosną mury. Te bramy kodowe:

Piny, Nipy i dostęp do sieci.

Ludzie czują historyczną zmowę

I, że czają się na nas – sąsiedzi .

Jakże trudno uwierzyć nad ranem,

Że dzień nie wstał, że mrok nas zasnuwa.  

Jeszcze śnisz, tłumisz lęk, pijesz kawę.

Jeszcze marzysz o sztuce – co długa.

Krótka sztuka a długie uniki:

Mackiewicza, Szymborskiej, Ważyka.

Co się strzegli ludowej paniki.

Nie widzieli jak świat wokół znikał.

Nie wierzyli: w mydło z ludzkiej skóry,

Rozstrzelanych jak Nil strzałem w ciemię.

Was smoleńskie zaślepiają chmury.

Drwiną pustą głuszycie sumienie.

20 kwietnia 2011

Tekst sprowokowany mądrym tekstem Bronisława Wildsteina i przypomnieniem Marka Rosiaka w "Rzeczpospolitej" w felietonie z 6 marca 2011 pt.:Długie zycie Medialnych kłamstw

Glossa

Reakcja na ten utwór. Nadzwyczaj liczne "polubienia" na FB i pomruki niezadowolenia

dochodzące z grona zainteresowanych pierwotnych adresatów skłoniły mnie do dokonania dwóch zabiegów.

Zmieniłem pierwszą zwrotkę tak by trafiała do tych, którym taka jak moja poezja jest potrzebna.

Dwie pierwotne niech pozostaną przypisem:

Brzmiały

"To jest wiersz tylko dla kilku osób.

I niech żaden już nie śpiewa go Rosiewicz.

To ostatni rozpaczliwy sposób,

By się przez tę głuchą ciszę przebić.

Dla Pawlaka Antka i Holzera,

Bratkowskiego Piotra i Szarugi

I dla Smolki. Czy do Was dociera,

Że już minął czas złudzeń niedługi !?"

Ale komu dziś są znane te nazwiska, skoro nawet wymienieni wyżej poeci zaśmiewając się do łez, nie chcieli zauważyć, że JMR pisząc swój wiersz "Do Jarosława Kaczyńskiego" trawestował w istocie - jak na imitatora przystało - mickiewiczowską "Spowiedź Jacka Soplicy".

Ja nawiązuję przecież do tradycji wiele nam bliższej. Tradycji, której wyraz dał Czesław Miłosz w wierszu "Ranek" z 1942 roku - publikowanym w tomie "Ocalenie".

Oto jego najwymowniejszy fragment.

"O wy, pieśniarze zapadłych okolic, 

Smutek ludu niosący obcym czasom, 

W coście nie umieli od skarg się wyzwolić, 

Ty Syrokomla jakiś czy Niekrasow. 

Jakże rozumiem was! Jak pieśń się łamie, 

Gdy na niej ciąży rozpacz ludzi ciemnych! 

I niezatarte widzisz na niej znamię, 

I mądrych nie ma słów ni myśli cennych." (Czesław Miłosz"Ranek")

Wołanie

Historii karta obrócona

Wiatr dmie na watykańskim placu

Święci już biorą mnie w ramiona

I tylko wierzyciele płaczą.

Nie wierzę, nawet nie próbuję

Odczytać kartę naznaczoną

Przez śmierć, której już oddech czuję

A ona – zda się nową żoną.

Ma włosy blond, choć farbowane

I chemii pełna jej Wenera.

Wnuków w jej sercu nie zastanę

I tak się pożądanie ściera.

Ma jędrne uda, piersi sute

Gust ma do trunków i używek

Do mego grobu wrzuca grudę

A ja przyjmuję ten napiwek.

Ja w międzyczasie w miedzy brodzę

I życie zacząć chcę od nowa.

Pożądliwości puszczam wodze,

Brnę w głąb i coraz ciszej wołam …

Marzenia

Miało bez wierszy być – szczęśliwie !

Poprawnie, no i sprawiedliwie.

Miały być: cycki, kuśka, uda.

To takie piękne – same cuda !!!

Lecz diabeł nie śpi. Diabeł słucha.

Marzenia szepce nam do ucha:

- Tej dawał wiersze, tej pochwały !

Widać nie wchodzi we mnie cały …

Nie mieści się to wszystko w głowie,

A wiersz jak rajski wąż Ci powie,

Że znaczy smutek, łzy, nadzieje.

Bo w barwnych słowach świat ciemnieje,

A piękne jest nieopisane:

Dwa ciała porankiem splątane.

Zęby na klej, siwizny pierwsze .

Lecz serca: nie splamione wierszem.

Przetarg

Przetarg na słowa ogłoszono, 
gdy słowo się stawało ciałem
A je me słowa płoche, zdobne 
Za bezcen znowu dziś oddałem.

A ja po trzykroć sie zapieram
I w oczy patrze wprost Piterze.
Bo w przezroczystą jasność znaczeń
Po pięćdziesiątce nie uwierzę.

De Laborem ( Mrówka i Sokół)

Nie zrozumie osioł wołu.

Innych lew wyznawcą praw.

Mrówka siada tam do stołu,

Gdzie bezskrzydły sokół padł.

Zgoda na Polskę

Najważniejsza jest Polska !
To język i zdrowy chleb.
Pomoc lekarza, straż wojska
i wód bezpieczny bieg.

Refren:
Po lasach mgły, w sercach trwoga.
Wici rzucone ku wioskom.
Skup się ! Odpieraj wroga!
Skończ z wojną polsko-polską.

Najważniejsza jest Polska
W Europie, w świecie, wśród gwiazd.
Patetyczna i swojska.
Jej historia ma blask.

Refren:
Po lasach mgły, w sercach trwoga.
Wici rzucone ku wioskom.
Skup się ! Odpieraj wroga!
Skończ z wojną polsko-polską.

Najważniejsza jest Polska.
Zgoda buduje. W niej trwaj.
Sens porozumień, moc powstań.
Wspólny krzyż. Jeden kraj.

Refren:
Po lasach mgły, w sercach trwoga.
Wici rzucone ku wioskom.
Skup się ! Odpieraj wroga!
Skończ z wojną polsko-polską.

Najważniejsza jest Polska.
Kraj czerwieni i bieli.
Zbiorowy śpiew, okrzyk, rozkaz.
Nikt nas nie podzieli !

Refren:

Po lasach mgły, w sercach trwoga.
Wici rzucone ku wioskom.
Skup się ! Odpieraj wroga!
Skończ z wojną polsko-polską.



Posłuchaj z muzyką Mariusza Dubrawskiego:
1. w wykonaniu Andrzeja Rosiewicza pt. "Najważniejsza jest Polska"
2. całej piosenki śpiewanej przez Andrzeja Rosiewicza pt.: "Zgoda na Polskę" oraz
3. melorecytacji Andrzeja Tadeusza Kijowskiego wiersza pt: "Zgoda na Polskę".

Pisarz Gminny

Na pisarza przystałem do Gminy

Więc dziś Gminne spisuję przypadki

Lat dwadzieścia bez jasnej przyczyny

Trwoniliśmy dary Bożej Matki

Puste ramy po gminach lud woził

I pielgrzymki szły ku Częstochowie

I Duch zstąpił i diabłom pogroził

Był z Wałęsą Papież w Chochołowie

Wnet ojczyste wytoczono wojska

A naprzeciw Samorządna Polska

Żaden broni nie dobył kapitan

Bo ta nasza Rzecz – choć Pospolita

Tak spełniono wnet narodu wolę.

Negocjacje przy Okrągłym Stole

Obywatelskie Komitety

Ani po nich śladu dziś - niestety.

Na pisarza przystałem do Gminy

Dalej Gminne przypadki spisuję

Ślady Ojców rozpoznają syny

Ja te ślady zbieram. Rany czuję

Ludzie jaśni chcieli samorządu

Nie układu, nie spisku, nie swądu

Chcieli razem, oddolnie, w zespole

Się jednoczyć - tak jak dzieci w szkole

Szum był wielki: spółdzielnie, fundacje

Robotnicze rady, korporacje

Spółdzielcze banki i miejskie straże

Wszystko teraz nasze – już nie wraże

Te wspólnoty, Sejmiki Krajowe

Rady gminne - już nie (!) Narodowe:

Piotr Buczkowski, Grzelak i Gilowska,

Buczman, Kieres – samorządna Polska

Aż o samorządu szczebel drugi

Poszedł bój. Urzędnicze sługi

Adam Struzik na Senatu czele

Już z poznańskich sejmików nie wiele

Już gimnazja, już przeszliśmy Warte

Już szatany grają w polską kartę

Już do Unii, oświaty reforma.

Jedna służba zdrowia - niepokorna.

Tylko dzieci nasze posłuchajcie

Znowu stają na odwiecznej warcie

I choć wokół grzmią szyderców chóry

Za Kaczmarskim wyśpiewują – Mury

A gdy niebo zamkną – sojusznicy

Za Kaczmarskim będą śpiewać – Sen Carycy...

SŁAWA

DO PREZYDENTA LECHA KACZYŃSKIEGO.
6.III.2008
 Order dostałem. Ale gdzie - nadanie ?
Order przyniosła wnuczka Komandorski.
Mam go po Ojcu. Na krzyżu powstanie
Trzeciej i klęska czwartej Wolnej Polski.


Wyniosłem z boju rany i urazy.
Fiskus dziś zlicza nieznaczone karty.
Nie będę tego powtarzał dwa razy:
Witaj Cezarze! Pozdrawiam Cię - martwy

Pałac zdobyłeś. Tłumy na Frascati

Na całą Polskę sławiły Twe imię.

Przyglądam się tej barwnej fotografii.

Po lecie, rychło nadchodzącej - zimie.

Zimny był Pałac. Nieufni sąsiedzi.

Wśród żyrandoli kapuś ściskał pięści.

A Ty jak dziecko, co ma księżyc w sieci,

Ukradłszy nocy blask –  nie wierzysz zemście.

Smok wyszedł z jamy. Padłeś pod Wawelem.

Niebo zamknięte. Srożą się wulkany.

Nadziei w sercach strwożonych niewiele.

Głosimy klęskę setne licząc rany.

Po nocy – brzask. Po zimie wiosna świta.

Po ojcu – syn. A brat szlusuje brata.

Są moce zła. Lecz Anioł wnet je schwyta.

To zwykły Sławy bieg. Porządek świata

6.III.2008 – 23.IV.2010

Les jeux sont faits ou La Dentellière

Annie W...

Nie z tego znaku, może nie w tym czasie.
Czy w Swedenborga Kolumnach zgubieni..
Niedoszli kochankowie na Parnasie
Cierpią. Gdyż nie dostrzegli się - na Ziemi.

Pośród wyborów, marzeń, obowiązków,
Kości rzucali jak uczniowie Sartre’ a.
Rodzinnych kazań i społecznych związków,
Bez Koronczarki miłość nic nie warta …