Andrzeja Tadeusza Kijowskiego - wiersze nowe

"Separacja". Sms-y poetyckie. Nakładem autora. Warszawa 2005

O mnie

Moje zdjęcie

Autorska jak klepsydra nota ? 
I jeszcze rok chcą urodzenia !? 
Że w Roku Konia Rak się miota, 
Pojąłem wychodząc z podziemia.

Kobiety miałem dwie za żony,
I książki dwie wraz z doktoratem,
A nawet córki - uniesiony,
Też dwie spłodziłem, z wolnym światem.

Byłem krytykiem i adiunktem.
Sejmikowałem też z radnymi,
Radio istotnym brzmiało punktem,
Piracką współtworzyłem TV.

Wywiad z Herbertem w Tygodniku.
Z Prezydentami na Ekranie ! 
Teatrów sprosiłem bez liku.
I też dwie: z "Tekstualiów" Panie.

Może więc coś tam jestem warty:
ATK - rocznik pięćdziesiąty czwarty.

poniedziałek, 18 lipca 2011

Marzenie


Modliłem się o łatwą śmierć

A ona lekko przyjść nie chciała

Wisła i most jak w niebo żerdź

Rozgrzany beton, drżenie ciała.


Spoglądam na ten praski brzeg

Wzrokiem powstańca: Miasto płonie,

Z popiołów skwierczy duchów śmiech,

Nie ma już nas po żadnej stronie


Nie ma języka, nie ma słów

I nie ma też do życia środków.

Pomiędzy ludzi wdarł się rów

I tętni grad gubionych podków.


Modliłem się o trudny los

A on oddala się od brzegu.

Z rafą ominął się o włos

I nie zamierza ustać w biegu.


Ten nadwiślański spacer długi:

Z ojcem brodziłem po piasku.

Kamyk na wodzie znaczył smugi.

Kaczki puszczane o brzasku.


O marzeń śmierć modlę się w głos

Ostatniej nadziei odejście.

To mi Marzenę zsyła los

Z podkową złotą - na szczęście.

czwartek, 28 kwietnia 2011

Kilka słów o strachu Antoniego Pawlaka

"Co nas naprawdę dzieli to różnica strachu
mój strach jest małym strachem"

Lecz pozostał mi wierny

"Jest realny jak"
odłączony prąd
odmowa akceptacji transakcji
brak potwierdzenia otrzymania e-melia
z kolejną aplikacją o pracę
nakaz komorniczy i eksmisyjny wyrok
brak zapłaty za artykuł czy film albo książkę
lęk, że może niedługo nie będzie można ich znaleźć
nawet w internecie

Twój strach
zdradził Cię
ponoć



- Glossa do notki Antoniego Pawlaka - 2011 pt. "Dyrdymały"

"Na forach internetowych kazdy może wypisywać dowolne dyrdymały. I wypisuje. Coraz częściej natrafiam tam na wątek dyktatury PO. Na stwierdzenia, że dyktatura PO jest większa, niż dyktatura w PRL. Czytam i niedowierzam. Odgrzebuję lata, które tak doskonale pamiętam. Lata siedemdziesiąte, osiemdziesiąte. Odgrzebuję moje ówczesne nastroje, obawy i lęki.
I dziwię się. I tym , którzy tego typu refleksje wypisują, chciałbym powiedzieć;
Dziś nie obawiam się, że o szóstej rano zapukają do drzwi, zrobią rewizję i zamkną na 48 godzin, Dziś, wychodząc z domu, nie boję się, że wrócę po trzech miesiącach aresztu, Dziś nie boję się, że po wysłaniu do jakiegoś pisma mojego wiersza, felietonu, czy artykułu, dostanę list z krótkim komunikatem – „przepraszamy, ale cenzura zdjęła, Pan rozumie”, Dziś, idąc nocą przez śpiące miasto, na widok patrolu policji nie boję się, że mogą podejść i spałować, Dziś wielu moich znajomych robi zawodowe kariery nie należąc do żadnej partii,

I tak dalej"


Przypomnijmy, że w Stanie Wojennym ukazał się w podziemnym wydawnictwie tom wierszy Antoniego Pawlaka z lat 1983 - 1985. Oto tytułowy utwór:

"KILKA SŁÓW O STRACHU
ja pochylony nad talerzem ruskich pierogów pozdrawiam ciebie jedzącego ostrygi
i wiesz dobrze że nie chodzi o różnicę kultur ani o różnicę kuchni bowiem jedyne

co nas naprawdę dzieli to różnica strachu mój strach jest małym strachem
jest realny jak echo nocnych kroków dzwonek u drzwi ma kształt pałki lub łomu mój strach skazuje mnie na obracanie się w kręgu rzeczy małych i prymitywnych twój strach to metafizyka wielka tajemnica w której mieści się Bóg koniec świata

i twoja śmierć
być może zabrzmi to głupio ale czasami naprawdę chciałbym umieć bać się jak ty "

Cóż dodać ? Po 1989 Antoni Pawlak pracował wiele lat w "Gazecie Wyborczej". Potem wrócił na Wybrzeże. Od kilku lat jest rzecznikiem prasowym Prezydenta Gdańska. 
Obawiam się, że ma się PO-ważniejsze lęki, gdy trzeba zachwalać gorzkie Owoce polskiego Morza.



utworzona przez użytkownika Andrzej Tadeusz Kijowski w dniu 28 kwietnia 2011 o 01:58 ·

środa, 20 kwietnia 2011

Elegia dla Marka Rosiaka


Bronisławowi Wildsteinowi





To jest wiersz spod krzyża do tych osób,
Które zła się boją, nie chcą wierzyć.
To ostatni rozpaczliwy sposób
By się przez tę waszą drwinę przebić.
Wy szepczecie: ciszej nad Rosiakiem.
Chcecie cieszyć się swobód dostatkiem.
On był wszakże gorejącym krzakiem.
Zginął, poległ z nienawiści bratniej !

Przyzywacie heroiczne czasy.

Dzwonki do drzwi, zabrane paszporty.
Kiedy trzeba wspomnicie Pyjasa.
Śmierć Przemyka. Zbuntowane porty.
Nie ma portów i stocznie sprzedane.
Rząd zaciera ślady po zamachu.
Gdzie zostało zabitych nad ranem.
Stu naiwnych, prawdziwych Polaków.
Nie ma pracy! Od lat, od miesięcy.
Wolno mówić, można emigrować.
Pod krzyżami krzyczą ludzie – z nędzy.
Gdzie się chcecie przed ich skargą schować ?
Rosną mury. Te bramy kodowe:
Piny, Nipy i dostęp do sieci.
Ludzie czują historyczną zmowę
I, że czają się na nas – sąsiedzi .
Jakże trudno uwierzyć nad ranem,
Że dzień nie wstał, że mrok nas zasnuwa.  
Jeszcze śnisz, tłumisz lęk, pijesz kawę.
Jeszcze marzysz o sztuce – co długa.
Krótka sztuka a długie uniki:

Mackiewicza, Szymborskiej, Ważyka.

Co się strzegli ludowej paniki.
Nie widzieli jak świat wokół znikał.
Nie wierzyli: w mydło z ludzkiej skóry,

Rozstrzelanych jak Nil strzałem w ciemię.
Was smoleńskie zaślepiają chmury.
Drwiną pustą głuszycie sumienie.




20 kwietnia 2011


Tekst sprowokowany mądrym tekstem Bronisława Wildsteina i przypomnieniem Marka Rosiaka w "Rzeczpospolitej" w felietonie z 6 marca 2011 pt.:Długie zycie Medialnych kłamstw



Glossa
Reakcja na ten utwór. Nadzwyczaj liczne "polubienia" na FB i pomruki niezadowolenia
dochodzące z grona zainteresowanych pierwotnych adresatów skłoniły mnie do dokonania dwóch zabiegów.


Zmieniłem pierwszą zwrotkę tak by trafiała do tych, którym taka jak moja poezja jest potrzebna.



Dwie pierwotne niech pozostaną przypisem:

Brzmiały

"To jest wiersz tylko dla kilku osób.
I niech żaden już nie śpiewa go Rosiewicz.
To ostatni rozpaczliwy sposób,
By się przez tę głuchą ciszę przebić.

Dla Pawlaka Antka i Holzera,
Bratkowskiego Piotra i Szarugi
I dla Smolki. Czy do Was dociera,
Że już minął czas złudzeń niedługi !?"

Ale komu dziś są znane te nazwiska, skoro nawet wymienieni wyżej poeci zaśmiewając się do łez, nie chcieli zauważyć, że JMR pisząc swój wiersz "Do Jarosława Kaczyńskiego" trawestował w istocie - jak na imitatora przystało - mickiewiczowską "Spowiedź Jacka Soplicy".
Ja nawiązuję przecież do tradycji wiele nam bliższej. Tradycji, której wyraz dał Czesław Miłosz w wierszu "Ranek" z 1942 roku - publikowanym w tomie "Ocalenie".
Oto jego najwymowniejszy fragment.

"O wy, pieśniarze zapadłych okolic, 
Smutek ludu niosący obcym czasom, 
W coście nie umieli od skarg się wyzwolić, 
Ty Syrokomla jakiś czy Niekrasow. 

Jakże rozumiem was! Jak pieśń się łamie, 
Gdy na niej ciąży rozpacz ludzi ciemnych! 
I niezatarte widzisz na niej znamię, 
I mądrych nie ma słów ni myśli cennych." (Czesław Miłosz"Ranek")


sobota, 5 lutego 2011

Wołanie


Historii karta obrócona
Wiatr dmie na watykańskim placu
Święci już biorą mnie w ramiona
I tylko wierzyciele płaczą.

Nie wierzę, nawet nie próbuję
Odczytać kartę naznaczoną
Przez śmierć, której już oddech czuję
A ona – zda się nową żoną.

Ma włosy blond, choć farbowane
I chemii pełna jej Wenera.
Wnuków w jej sercu nie zastanę
I tak się pożądanie ściera.

Ma jędrne uda, piersi sute
Gust ma do trunków i używek
Do mego grobu wrzuca grudę
A ja przyjmuję ten napiwek.

Ja w międzyczasie w miedzy brodzę
I życie zacząć chcę od nowa.
Pożądliwości puszczam wodze,
Brnę w głąb i coraz ciszej wołam …

sobota, 22 stycznia 2011

Marzenia


Miało bez wierszy być – szczęśliwie !
Poprawnie, no i sprawiedliwie.
Miały być: cycki, kuśka, uda.
To takie piękne – same cuda !!!

Lecz diabeł nie śpi. Diabeł słucha.
Marzenia szepce nam do ucha:
- Tej dawał wiersze, tej pochwały !
Widać nie wchodzi we mnie cały …

Nie mieści się to wszystko w głowie,
A wiersz jak rajski wąż Ci powie,
Że znaczy smutek, łzy, nadzieje.
Bo w barwnych słowach świat ciemnieje,

A piękne jest nieopisane:
Dwa ciała porankiem splątane.
Zęby na klej, siwizny pierwsze .
Lecz serca: nie splamione wierszem.

Lista moich blogów

Andrzej Kijowski's Fan Box

Andrzej Kijowski on Facebook